Νεράιδα φανερώθηκε σε άδειο καλντερίμι Ήλιος χρυσός στα βλέφαρα και στο λαιμό ασήμι Γυμνή στο λιόγερμα βουτάει και στα ποτάμια τρέχει Χίλιες φορές τη βάφτισαν μα όνομα δεν έχει.
Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου.
Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα Ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα.
Τα βράδια έρχεσαι κρυφά και μπαίνεις στα όνειρά μου Κόκκινα χείλη με φιλούν και βάφουν τα δικά μου Κι από το ύψωμα σα βγεις ξανά να σ' ανταμώσω Δώσ' μου τα χείλη σου να πιω το χρόνο να λαβώσω.
Καλλιτέχνης , αυτός που την τέχνη του κάλλους περιεργάζεται. Μουσικός, αυτός που ποιεί μουσική, μήπως και αυτός δεν ποιεί την τέχνη του κάλλους; Ποιά είναι η "Μούσα" που τον εμπνέει; Μια "Αιώνια Αγαπημένη"; Μιά ερωμένη; Ένας γονιός τραχύς; Ή μία μοίρα και μιά πορεία προδιαγεγραμμένη; Είναι όλα αυτά μαζί και το καθένα χωριστά, γιατί δεν υπάρχει κανόνας στην καλλιτεχνική φύση μας, αλλά η εξαίρεση εδώ είναι αυτή που ξεπροβάλλει οφθαλμοφανέστατα.
Κάθε καλλιτέχνης προσπαθεί να αποτυπώσει τα βιώματα της ψυχικής του περιπλάνησης , να γίνει δημιουργός- "πατέρας" εμποτίζοντας το δημιούργημα - έργο με ρανίδες του αίματός του. Η έλλειψη, το"κενό" του καλλιτέχνη αναζητά την ολοκλήρωση, την πληρότητα μέσω της πράξης της δημιουργίας. Το κυνήγι της απόλαυσης, όχι της ευτυχίας, είναι το ζητούμενο εδώ. Αφού η ευτυχία δεν είναι κατάσταση, είναι ιδέα, όραμα, σκόρπια αποσπάσματα στο χωροχρονικό γίγνεσθαι του ανθρώπου.
Ακόρεστη η ορμή προς την απόλαυση, μεγάλο το συναισθηματικό "κενό" που χρήζει κάλυψης.
Η ανάγκη για δημιουργία, η ανάγκη αναπλήρωσης του συναιθηματικού "κενού".
Πάντα η πληγή ανοιχτή, πάντα το γιατί αυτού του κόσμου παρόν. Αυτή η βαθυά πληγή, πανανθρώπινη, παγκόσμια και πάντοτε διαχρονική αίσθηση αποκλεισμού του "ανήκειν στον εαυτό σου". Η αίσθηση ότι είσαι ένας απόκληρος της κοινωνίας, και του περίγυρού σου, το "μαύρο πρόβατο" ή ο δακτυλοδικτούμενος και περιθωριακός, αν ακολουθήσεις τον δρόμο της αποκάλυψης του ποιός πραγματικά είσαι, αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα για να τολμήσεις να πεις φωναχτά σε όλους " ανήκω σε μένα και μόνο". Ή επιφανειακά δείχνεις να συμμορφώνεσαι - προσαρμόζεσαι στα θέλω των τρίτων με έναν "ψευδοεαυτό" ή τολμάς να είσαι "παράτερος" αλλά αληθινός και ψάχνεις τρόπους αποδοχής από τους γύρω σου με την αξιοποίηση της δημιουργικότητάς σου. Πώς αλλιώς θα είχαμε εμπνευσμένους δημιουργούς - καλλιτέχνες;
Ο πόνος και το τραύμα μετουσιώνονται σε οίστρο δημιουργίας. Δεν υπάρχει ίαση, άλλωστε αναρίθμητα είναι τα παραδείγματα καλλιτεχνών που έδωσαν τέρμα στην ζωή τους , βίωναν την ζωή τους με τάσεις αυτοκαταστροφής, επειδή δεν άντεξαν τον ψυχικό πόνο και το βάρος των παιδικών τους τραυματικών εμπειριών. Μόνο μικρές στιγμές αναλαμπής και ακμής έχει ο αξιόλογος καλλιτέχνης, επειδή είναι "καταδικασμένος" να αισθάνεται έναν ατέρμονο πόνο ψάχνει επίπλαστες διεξόδους στην χρήση ουσιών. Στην πιό αίσια εκδοχή, αναζητά χαραμάδες ή επιφάνειες διάτρητες για να νιώσει το φως να διαχέεται μέσα του όπως μία θρησκευτική πίστη, για να του δώσει απάντηση στο "γιατί δεν μπορώ να είμαι ολόκληρος μέσα σε αυτό τον κόσμο" που τόσο τον ταλανίζει. Η διαβεβαίωση για ματαιότητα της αγωνίας αυτής, μπορεί να του δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μίας κάποιας αρμονικότητας και ισορροπίας στην καθημερινότητά του. Όμως ο πόνος υποβόσκει και το ερώτηματικό του βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση.
Η μουσική μου επιλογή "κοίτα εγώ", ηχεί ως μία κραυγή , ώς ένα αναπάντητο ερώτημα " γιατί δεν μπορώ να είμαι ολόκληρος μέσα σε αυτό τον κόσμο;" ή αλλιώς " γιατί δεν είμαι αποδεκτός ετσί όπως πραγματικά είμαι , μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού μου περίγυρου;", με όλον τον πόνο και το παράπονο που μπορεί να διακατέχει τον άνθρωπο - καλλιτέχνη -δημιουργό.
Θα τολμήσω μία αντιπαραβολή του τραγουδιού με τους στίχους του Καβάφη στο ποίημα ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΜΟΝΑΗ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ, 628 -655 Μ.Χ.:
"Με λόγια, μέ φυσιογνωμία, και μέ τρόπους
μιά εξαίρετη θα κάμω πανοπλία
και θ΄αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους
χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία"
Είναι λίγοι αυτοί που δηλώνουν ότι από αύριο θα αλλάξουν χαρακτήρα; Πόσοι έχουν προδωθεί από πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας; Δεν είναι σπάνιο, αλλά καθημερινό φαινόμενο. Είναι μία κάμινος από την οποία όλοι μας καλούμαστε να λάβουμε το καταναγκαστικό "βάπτισμα του πυρός". Το "κοσμικό πυρ" ή θέτοντάς το μοιρολατρικά και σύμφωνα με το θυμόσοφο λαό :" την κακία του κόσμου", " την αδικία της κοινωνίας". Είμαστε άραγε τόσο απροστάτευτοι όσο θέλουμε ή μας βολεύει να νιώθουμε;
Ποιά είναι η πιο αποτελεσματική λύση; Το μασκάρεμα; Η διπλωματία; Η αλλαγή χαρακτήρα;
Αναρωτιέμαι πως ένας ψυχικά ισορροπημένος και υγιής άνθρωπος μπορεί να αλλάζει προσωπικότητα σαν τα πουκάμισα. Δηλαδή να εξαναγκαστούμε, με το έτσι θέλω να αποκτήσουμε "Διαταραχή Πολλαπλής Προσωπικότητας".....
Για ποιό λόγο όλα αυτά; Για να γίνουμε αρεστοί και αξιοσημείωτοι για κάποιους.....Ή έστω για να μην φαινόμαστε τρωτοί και ανυπεράσπιστοι μπροστά στις διαθέσεις των επιτήδειων. Άρα και πάλι μεγαλύτερη αξία δίνουμε σε αυτούς και μηδενική σε εμάς. Και στην καλύτερη περίπτωση νιώθουμε σαν μην "μας ανήκει ο εαυτός μας". Οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου : " Του το κρατάω αυτού του κόσμου που δε μου ανήκει ο εαυτός μου. Γι' αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω" είναι αντιπροσωπευτικοί.
Και ο Καβάφης στο ποιημά του καταλήγει:
" Άραγε να καμε ποτέ την πανοπλία αυτή;
Εν πάση περιπτώσει, δεν την φόρεσε πολύ.
Εικοσι επτά χρονώ, στην Σικελία πέθανε."
Ακόμα και αν ενδώσει κάποιος και φορέσει "μάσκα", κάποια στιγμή θα νιώσει ασφυξία.... Και όσο καταπνίγει το πραγματικό του είναι, όσο ψυχαναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν του ταιριάζει, τόσο πιο εύκολα θα μετατραπεί σε έναν νευρωτικό "ψυχαναγκαστικό" τύπο. Από την άλλη πλευρά οι "δυνάστες" που ο ίδιος έχει ορίσει και αποδεχτεί, όλο και πιό πολύ γοητεύονται με την παντοδυναμία που τους προσδίδει. Οι τάσεις τους για έλεγχο και κυριαρχία πάνω σε άλλους έχουν ικανοποιηθεί. Οι ρόλοι έχουν μοιραστεί από μας τους ίδιους, είμαστε τα θύματα και είναι αυτοί οι θύτες. Και οι θύτες όσο μεγαλύτερη αναγνώριση γνωρίζουν , τόσο πιό νευρωτικοί "υστερικοί" τύποι γίνονται. Το να νιώθεις και να ενεργείς ως θύμα σε κάποιο βαθμό είναι επιλογή.
Τι κάνεις γι'αυτό; Γίνεσαι ίδιος με αυτούς που δεν αντέχεις; Παραμένεις θύμα; Η΄ μήπως κάνεις τις επιλογές σου: "με ποιούς παραμένεις και ποιούς αφήνεις πίσω;"
Όταν η μασκαράτα αυτή τελειώσει και φτάσουμε μπροστά στο θάνατο τι σημασία, τι αξία θα έχουν όλα αυτά;
